هم سلولی...
قفس همان جایی بود که در شادی دیگران غمی داری که گفتنی نیست . و دهانی زنجیر بر قفلی تا ابد بدون کلید . تو را از گفتن کلامی منع میکند که مدت هاست ته دلت مانده . قفس همیشه میله های اهنی نیست گاهی در سلول قلبت در هوای این جماعت یکی همیشه هست...و یکی هیچ وقت نیست یاد تمام ان هایی که روزی بودند و به هوای پاکشان خاطره میساختیم به خیر.....ف.ک ازادم از بند ادم ها.... از اسارت به رهایی رسیده ام از سکوت به سخن.... دیگر هیچ ادمی به اسارتم نخواهد کشید و زندگی اکنون در بال هایی از ازادی در دستان من است ادم ها ساز که میزنند هیچ رقصی بدنم را جلب توجهش نمیکند چه ساز ها که ساز نبود چه رقص ها که درد بود در مرحله ای از زندگی قدم میزنم که نگاه ادمیان قفس و چشم هایشان هوس معنی میدهد و رها شده ام از قفسی که هوس پادشاه تمام عیار زمین دلشان بود کنار نمی اید با من بهانه گیر و لج باز شده ....شاید حق دارد ///// /// // / دلم ای ساده ی پر درد ای پریشان پر تنش...ای فریاد دار دق کرده در سکوت ... جلوی احساست را بگیر مردم زمین این روزها بازیگر شده اند این روزها ادم ها وحشی گری میکنند و وحشی ها سروری دوره ای بود در خیلی قدیم از ادم خاران ادم خار این روزها ادم ها شده اند احساس خار از احساس دست و پا میخورند تا احساس قلب نمیدانم دوران خرد چه فایده چه مزیتی داشت گله نیست اما خدا چه خلقتی کرد ...واقعا ادم ها نیاز به سم پاشی دارند نیاز بشر به تامل به اعمالش به کردارش خیلی زیاد است مهم این است ه کنارم یک قدمی نفس هایم ارام و بی تنش نفس میکشی مهم رسیدن نیست مهم این است که ...تو....خوشحالی و نفس میکشی ارامش یعنی من ارامش را در تو میبینم برای خوردن ...برای اشامیدن...برای حرف زدن برای خوابیدن . برای عشق ورزیدن . برای درس خواندن....برای سکوت... . برای حتی نفس کشیدن . حدودی را باید مد نظر داشت.....زیاده از حدود انچه هست گام زنی زندگی یا شور میشود یا بینمک ....................................... این یک قانون است نه زیادی باش نه زیادی نباش
